نوای بی نان

سایت خبر آنلاین خبر از قهر «پیتر اشتاین» داده. ظاهرا او در ایران بوده تا با بازیگران ایرانی؛ نمایش «اورستیا» را به صحنه ببرد. اما مسئولان تالار وحدت سالن تمرین را گرفته اند و او هم قهر کرده است. اما شاید بهتر بود که پیش از این قهر کند. اشتاین در دوره پیشین جشنواره فجر به تالار سنگلج  آمد و «فاست فانتزی» را اجرا کرد. در واقع او کمی دیر قهر کرده، او باید دو سال پیش؛ در زمانی ایران را ترک می کرد که تماشاگران سنگلج اجرای «فاست فانتزی» را مضحک دانستند، همان وقت که بیرون سالن فحش می خورد.

وقتی در دو سوی یک معادله، موقعیت‌ها، اشکال، رفتار و کردار یکسان باشند؛ ما خود را در برابر وضعیتی قرینه می‌بینیم. یعنی صحنه دو نیم شده در اجرای «دو لیتر در دو لیتر صلح» دارای دو وضعیت برابر با هم است. احتمالا.... این دو اقلیم که روی صحنه می‌بینیم، تا بی‌نهایت تکرار شده‌اند. شاید آن‌چه ما نمی‌بینیم، شبکه‌ای از مربع‌ها....    

معمولا ما میل داریم که آدم‌ها را به سمبلِ چیزی تبدیل کنیم. مثلا این یکی سمبل مقاومت است، آن یکی سمبلِ حقارت است، آن یکی مجسمه بلاهت است و... . راستش هوا که ابری می‌شود، با خودم فکر می‌کنم که دیگر انسان‌ها نیازی به سمبولهایشان ندارند. چون همین سمبل‌ها و همین انسان‌هاست که...

اینجا، گزارشی از وضعیت کتابخانه ملی هست که امروز در روزنامه شرق منتشر شده. کتابخانه ای که متاسفانه در تسخیر پشت کنکوری ها، و محلی برای مطالعه جزوه های بی سر و ته اساتید در ایام امتحانات است. فی الحال آنجا قرائتخانه ای محلی است، نه کتابخانه ملی!

آنچه می خوانید٬ نقدی بر اجرای «ریچارد سوم» به کارگردانی آتیلا پسیانی است که در تالار ایرانشهر اجرا می شد.

تمایز میان حریم «صحنه» و «جایگاه تماشاگران» که با تعریفِ دو قطب متضاد «تئاتر» و «زندگی»، و یا به عبارت دیگر «جهان واقعی» و «جهان تئاتری» در ذهن ما شکل می‌گیرد، همواره کانون بحث نظریه‌پردازان بوده است. می‌دانیم رئالیست‌ها در پی به حداقل رساندن... (ادامه) 

هنگامی که لوله‌کشی گاز به تهران و برخی شهرهای بزرگ رسید؛ روابط عمومی وزارت نیرو سفارش ساخت آیتم‌هائی برای گوشزدکردن نکات ایمنی داد. کاراکتر آقای ایمنی که مدتی برای مصرف بی‌رویه برق و مدتی برای خطرات گاز مورد استفاده قرار می‌گرفت، تقریبا شهرتی همسنگ سندباد داشت. او برای بچه‌ها کاراکتری دوست‌داشتنی بود. پس از او انیمیشن‌های تری‌دی بهرام عظیمی آمد؛ «سیا ساکتی» و کسانی که در خیابان ویراژ می‌دانند. موضوعات انیمیشن‌های عظیمی را می‌توانی یکی از بی‌خاصیت‌ترین برنامه‌های توصیه‌ای تلویزیون دانست. چون امثال سیاساکتی‌های تهران و دیگر شهرها، هرگز با دیدن یک تیزر متحول نمی‌شوند. کسانی که با موتوسیکلت در خیابان تک‌چرخ می‌زنند؛ اگر هر روز هم برای آن‌ها انیمیشن پخش کنند، ذره‌ای شعور گم‌شده خود را باز نمی‌یابند. اما به هر حال تپه‌ای که برای ملت آب نداشت، برای بعضی‌ها نان داشت و این تیزرها یکی پس از دیگری ساخته شد. اما تکته اینجاست....

ما ایرانی ها آب را می‌فهمیم؛ از آن جا که ساکن سرزمینی کویری و نیمه کویری هستیم. ایرانی همیشه تشنه آب است و عطشِ سرزمین‌های حاصلخیز و دشت‌های سرسبز دارد. زیرا کویر لوت و کویر یزد و سایر کوهستان‌های بی‌آب و علف آن معنای تشنگی را بارها به او فهمانده‌اند. اکنون توزیع ناعادلانه تکنولوژی نیم‌بند و عقب‌افتاده ایران، ساکنان پایتخت را از مزه آب شور آبادان، خرمشهر، قم، یزد و سایر شهرها و شهرستان‌های بزرگ و کوچک محروم کرده است...